«ΒΡΕΦΙΚΟΙ ΣΠΑΣΜΟΙ»… Μικρά επιληπτικά επεισόδια με καταστροφικές συνέπειες

 «Τί είναι οι βρεφικοί σπασμοί? »   Οι βρεφικοί σπασμοί είναι μια πραγματικά σπάνια επιληπτική διαταραχή σε παιδιά μικρής ηλικίας. Πρόκειται για μία επιληπτική εγκεφαλοπάθεια που εμφανίζεται συνήθως κατά τη διάρκεια του 1ου χρόνου ζωής, με μέση ηλικία εμφάνισης το 4ο  μήνα.Σε κάποια παιδιά όμως οι βρεφικοί σπασμοί μπορούν να παρατηρηθούν από το πρώτο μήνα ζωής ή να εκδηλωθούν αργά μέχρι και το 2ο χρόνο ζωής (late onset infantile spasms).   Οι βρεφικοί σπασμοί συχνά έχουν μια αβληχρή, μη εντυπωσιακή εμφάνιση  και δικαιολογημένα μπορεί οι γονείς να μη δώσουν σημασία, αγνοώντας τον αντίκτυπο που έχουν στη γενικότερη υγεία του παιδιού τους.   Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτομενοι ένα επιληπτικό επεισόδιο, έχουν στο μυαλό τους μια δραματική εικόνα ενός ατόμου που γκρεμίζεται στο πάτωμα, χάνοντας τις αισθήσεις του παρουσιάζοντας βίαιες κινήσεις, αφρούς στο στόμα και μάτια χαμένα. Μια εικόνα τρομακτική που εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα οτι το άτομο αυτό χρειάζεται ιατρική φροντίδα.   Όμως ένα παιδί με βρεφικούς σπασμούς μπορεί να παρουσιάζει μόνο μια ήπια κάμψη της κεφαλής ή απλά μια επαναλαμβανόμενη αβληχρή κίνηση των ματιών που στα μη υποψιασμένα μάτια μοιάζουν αρκετά ασήμαντες κινήσεις. Αυτά τα αβληχρά επεισόδια όμως αποτελούν μια πολύ σημαντικότερη επιληπτική διαταραχή απ’ ότι ένα γενικευμένο επεισόδιο τονικοκλονικών σπασμών.   Οι βρεφικοί σπασμοί είναι μια σπάνια διαταραχή και ένας παιδίατρος αναμένεται να συναντήση μόνο ένα ή δύο περιπτώσεις καθόλη τη διάρκεια της πρακτικής του.   Η σπανιότητά τους, η αβληχρή εικόνα ή  η ομοιότητά τους με άλλες πολύ συχνότερες κλινικές οντότητες της βρεφικής ηλικίας όπως το φυσιολογικό «αντανακλαστικό αιφνιδιασμού» (startle reflex) ή οι κωλικοί του πρώτου τριμήνου μπορεί εύκολα να παραπλανήσουν ακόμα και ένα έμπειρο παιδίατρο οδηγώντας τον σε μια λανθασμένη ή  καθυστερημένη διάγνωση.   Ο εγκέφαλος του παιδιού με βρεφικούς σπασμούς είναι σε πλήρη λειτουργική αποδιοργάνωση με αποτέλεσμα το παιδί να αδυνατεί να προσλάβει όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω του όσο διαρκεί αυτή η δυσλειτουργία και έτσι χάνεται πολύτιμος χρόνος σε μια κρίσιμη περίοδο για την ανάπτυξη του εγκεφάλου και την ψυχοκινητική εξέλιξη του παιδιού.    «Ο Ρόλος του Παιδιάτρου»   Η Γνώση και Επαγρύπνηση του Παιδιάτρου θα έχει σαν αποτέλεσμα την έγκαιρη αναγνώριση τους και παραπομπή του παιδιού για αξιολόγηση και θεραπεία.   Η έγκαιρη αναγνώριση οπως θα δούμε πιο κάτω είναι κρίσιμης σημασίας για κάποια απο αυτά τα παιδιά που με την έγκαιρη έναρξη της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής μπορεί να έχουν ένα καλύτερο τελικό νευροαναπτυξιακό αποτέλεσμα σε μια διαταραχή με γενικά κακή πρόγνωση.     Τι ονομάζουμε «σύνδρομο West»?   Το σύνδρομο West πολύ συχνά χρησιμοποιείται συνώνυμα με τους βρεφικούς σπασμούς. Ωστόσο επίσημα οι βρεφικοί σπασμοί αναφέρονται σε ένα είδος σπασμών οι οποίοι συμβαίνουν στο σύνδρομο West αλλά όχι αποκλειστικά.   Το σύνδρομο West έιναι ένα ηλικιακά καθορισμένo ηλεκτροκλινικό σύνδρομο αποτέλεσμα πολλών, διαφορετικών αιτιών που χαρακτηρίζεται από την τριάδα των βρεφικών σπασμών κλινικά, της Υψαρρυθμίας στο ΗΕΓ και πιθανή συνοδό νευροαναπτυξιακή στασιμότητα.     Τι ονομάζουμε «Βρεφικούς Σπασμούς»;   Όταν μιλάμε για βρεφικούς σπασμούς αναφερόμαστε συνήθως στο συγκεκριμένο επιληπτικό σύνδρομο «το σύνδρομο βρεφικών σπασμών» ή αλλιώς «σύνδρομο West» ή  σε ένα συγκεκριμένο είδος σπασμών, που πιο σωστά σύμφωνα με την επίσημη ονοματολογία ονομάζονται «EPILEPTIC SPASMS» και είναι συνώνυμοι με το τον όρο Salaam attacks.   Στην επίσημη κατάταξη των διαφορετικών ειδών σπασμών καταττάσονται σε μια ξεχωριστή κατηγορία (ως Άγνωστοι) λόγω της μέχρι τώρα αδυναμίας μας να καταλάβουμε την ακριβή παθοφυσιολογίας τους.    «Βρεφικοί Σπασμοί» – Κλινική Εκδήλωση   Όπως προείπαμε συχνά τα επεισόδια αυτά είναι πολύ αβληχρά και δείχνουν ασήμαντα ειδικά αρχικά μέχρι να εκδηλωθούν στην πλήρη έκταση τους.   Η πλήρης κλινική εικόνα εκδηλώνεται σε λίγες εβδομάδες με παροξυσμούς που συμβαίνουν τυπικά σε μια ή πολλαπλές ομάδες ημερησίως. Κάθε ομάδα σπασμών αποτελείται από πολλαπλούς επαναλαμβανόμενους παροξυσμούς.   Οι παροξυσμοί αυτοί συχνά εμφανίζονται σαν πρόσθια κάμψη της κεφαλής προς τα κάτω άκρα και των κάτω άκρων προς την κοιλιά· κάποτε μοιάζουν με ένα ήπιο «αντανακλαστικό αιφνιδιασμού»   Και έχουν μικρή διάρκεια περίπου ενός με δύο δευτερολέπτων.   Μετά από αυτή την τονική σύσπαση ακολουθεί χαλάρωση και ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα που το παιδί φαίνεται να έχει επανέλθει ένας πανομοιότυπος παραξυσμός συμβαίνει.   Σε ένα επεισόδιο η αλληλουχία αυτή επαναλαμβάνεται με περιοδικότητα στην πλειοψηφία των παιδιών πολλές φορές (20-150) με αρχική προοδευτική κορύφωση αλλά προς το τέλος τα μεσοδιαστηματα μεταξύ των παροξυσμών επιμηκύνονται  και η ένταση τους φθίνει.   Σπανιότερα τα επεισόδια είναι εκτατικά και σε καποια παιδιά οι παροξυσμοί σε μια ομάδα είναι 2 με 3 και σπανιότερα μονήρεις.   Πολλές φορές μετά το τέλος ενός παροξυσμού το παιδί κλαίει ή γελάει.   Τα επεισόδια των βρεφικών σπασμών συμβαίνουν κυρίως κατά τη διάρκεια της αφύπνισης και της εγρήγορσης και ερεθίσματα όπως η σίτιση μπορεί να λειτουργήσουν σαν προδιαθεσικοί παράγοντες.   Συνήθως στα 2/3 των παιδιών προηγείται ήπια ή σοβαρή αναπτυξιακή καθυστέρηση.   Ενώ στο υπόλοιπο 1/3 τα βρέφη είναι φυσιολογικά πριν την έναρξη των βρεφικών σπασμών.   Συνήθως με την εμφάνιση των βρεφικών σπασμών παρατηρείται περαιτέρω στασιμότητα της ψυχοκινητικής εξέλιξης του παιδιού.   Τί προκαλεί τους «βρεφικούς σπασμούς»?   Τα αίτια των βρεφικών σπασμών είναι πολλάπλά και ετερογενή. (φτανουν τα 200 αναγνωρισμένα αίτια)   Η πιο συχνή αιτία είναι προ-, περι- και μεταγεννητικές ισχαιμικές εγκεφαλικές βλάβες.   Άλλες συχνές αιτίες είναι συγγενείς βλάβες του εγκεφάλου, όπως αιμορραγίες ή τραύματα, συγγενείς λοιμώξεις, γενετικά σύνδρομα (όπως το συν. Down) και νευροδερματικά νοσήματα.   Σπανιότερα αίτια αποτελούν ενδογενείς διαταραχές στο μεταβολισμό (όπως διαταραχές της πυριδοξίνης).   Μια συχνή αιτία βρεφικών σπασμών είναι η Οζώδης Σκλήρυνση, στην οποία το 50% των παιδιών θα παρουσιάσουν epileptic spasms και είναι σημαντικό να διαγνωστούν έγκαιρα γιατί ανταποκρίνονται πολύ καλά στο Vigabatrin.    «Αιτιολογική ταξινόμηση των βρεφικών σπασμών»   Το σύνδρομο West κατηγοριοποίεται με βάση μια αιτιολογική ταξινόμηση σε Συμπτωματικούς, Κρυπτογενείς και Ιδιοπαθείς βρεφικούς σπασμούς.     Τί ονομάζουμε ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΟΥΣ «βρεφικούς σπασμούς»;   Συμπτωματικό Επιληπτικό Σύνδρομο ονομάζεται ένα επιληπτικό σύνδρομο στο οποίο τα επιληπτικά επεισόδια είναι αποτέλεσμα μίας ή περισσοτέρων αναγνωρισμένων διαταραχών του εγκεφάλου. Οι Συμπτωματικοί βρεφικοί Σπασμοί αποτελούν τη μεγαλύτερη ομάδα αποτελώντας περίπου το 80% των περιπτώσεων. Το ποσοστό αυτό μεταβάλλεται αναλόγως της δυνατότητας των διαγνωστικών εξετάσεων του εκάστοτε κέντρου.   Τί είναι οι ΚΡΥΠΤΟΓΕΝΕΙΣ «βρεφικοί σπασμοί»;   Ως κρυπτογενείς βρεφικοί σπασμοί ονομάζονται οι βρεφικοί σπασμοί στους οποίους υπάρχει σημαντική υποψία αιτιολογικής διάγνωσης αλλά η αιτιολογία δεν έχει διευκρινιστεί με τις διαθέσιμες διαγνωστικές εξετάσεις.   Τί είναι οι ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΣ «βρεφικοί σπασμοί»;   Ο όρος Ιδιοπαθείς Βρεφικοί Σπασμοί περιγράφει ουσιαστικά περιστατικά χωρίς εμφανή αιτιολογία, και χωρίς άλλα νευρολογικά σημεία ή συμπτώματα. Τα παιδιά αυτά έχουν καλή ψυχοκινητική εξέλιξη πριν την έναρξη των επεισοδίων, μπορεί να υπάρχει θετικό οικογενειακό ιστορικό επιληψίας και μπορεί να έχουν καλή αναπτυξιακή πορεία μετά από κατάλληλη θεραπεία.   Βρεφικοί σπασμοί και Γονιδιακές μεταλλάξεις.    Σπανιότερα άτομα με βρεφικούς σπασμούς έχουν βρεθεί να παρουσιάζουν γενετικές μεταλλάξεις σε συγκεκριμένα γονίδια, όπως το ARX που βρίσκεται στο βραχύ σκέλος του χρωμοσώματος Χ. (INFANTILE SPASM SYNDROME, X–LINKED 1) (ISSX1).   Όμως στα χρόνια μας με την ταχύτατη εξέλιξη της γενετικής όλο και περισσότερα γονίδια συσχετίζονται με τους βρεφικούς σπασμούς (ARX, CDKL5, FOXG, GRIN1, GRIN 2A, MAGI, MEF2C, SLC5A22, SPTANI, STXBP1, 15q11q13) αποκαλύπτοντας την αιτία πολλών περιπτώσεων κρυπτογενών βρεφικών σπασμών και κάνοντας δυνατή στο μέλλον μια πιθανή γονιδιακή θεραπεία.     Πως γίνεται η διάγνωση των βρεφικών σπασμών;   Η διάγνωση γίνεται μετά από κλινική παρατήρηση των επεισοδίων και η επιβεβαίωση γίνεται με τη διενέργεια ηλεκτροεγκεφαλογραφικής μελέτης, όπου στη μεγάλη πλειοψηφία των περιστατικών μεσοκρισικά παρατηρείται το χαρακτηριστικό ηλεκτροεγκεφαλογραφικό μοτίβο των βρεφικών σπασμών, η Υψαρρυθμία.   Κάποιες φορές ένα ΗΕΓ ρουτίνας μπορεί ειδικά στην αρχική φάση να έχει μόνο αβλυχρά μη χαρακτηριστικά ευρήματα και να χρειαστεί να νοσηλεύσουμε το παιδί για να παρατηρήσουμε τα επεισόδια και με μια παρατεταμένη ΗΕΓ μελέτη να ταυτοποιήσουμε καταγράφοντας τα. Τα ευρήματα κατα τη διάρκεια ενός επεισοδίου είναι επίσης χαρακτηριστικά.   Τί είναι η Υψαρρυθμία;   Η Υψαρρυθμία είναι το μεσοκρισικό ηλεκτροεγκεφαλογραφικό μοτίβο που παρατηρείται περίπου στο 2/3 των ασθενών με βρεφικούς σπασμούς. Ένα παιδί με υψαρρυθμία σχεδόν πάντα παρουσιάζει κλινικά βρεφικούς σπασμούς. Η Υψαρρυθμία Είναι ένα χαοτικό μοτίβο, χαρακτηριζόμενο από ένα πραγματικά αναρχικό μείγμα υψηλού δυναμικού (εξ ου και το όνομα), άρρυθμων, ασύγχρονων  βραδέων και αιχμηρών κυμάτων μαζί με πολυεστιακές αιχμές, χωρίς αναγνωρίσιμους φυσιολογικούς ηλεκτρικούς ρυθμούς.   Ποιά είναι η σημασία του ΗΕΓ;   Εκτός από τη διαγνωστική αξία, το ΗΕΓ μας βοηθά και στην αξιολόγηση του θεραπευτικού αποτελέσματος.   Στους βρεφικούς σπασμούς η εξάλειψη των κλινικών επεισοδίων σε συνδυασμό με την εξαφάνιση της υψαρρυθμίας στο ΗΕΓ αποτελούν τον τελικό θεραπευτικό στόχο.   Διαγνωστική Διαδικασία – Αιτιολογική Διερεύνηση   Όταν επιβεβαιώσουμε ότι πρόκειται για βρεφικούς σπασμούς, τότε πρέπει να αναζητήσουμε τί τους προκαλεί και όπως είδαμε λίγο προηγουμένως οι βρεφικοί σπασμοί μπορεί να συμβαίνουν για πολλούς διαφορετικούς λόγους.   Είναι όμως σημαντικό να εντοπίσουμε την αιτία γιατί κάποιες από αυτές δεν προκαλούν οι ίδιες πρόβλημα στον εγκέφαλο και αντιμετωπίζοντας έγκαιρα τους βρεφικούς σπασμούς το παιδί μπορεί να έχει πραγματικά καλύτερη πρόγνωση.   Ενώ σε κάποιες άλλες γνωρίζουμε ποιά θεραπεία είναι καταλληλότερη, όπως στην οζώδη σκλήρυνση.   Με τον απεικονιστικό έλεγχο εγκεφάλου θα διαγνώσουμε την πλειοψηφία των αιτιολογικών παραγόντων ενώ συμπληρωματικές εξετάσεις όπως είναι γενετικές και μεταβολικές θα αποκαλύψουν σπανιότερες διαταραχές χωρίς εμφανείς δομικές εγκεφαλικές βλάβες.   Πολύ σημαντική είναι η στοχευμένη διερεύνηση για αποκλεισμό της οζώδους σκληρυνσης, γιατί η διάγνωση της όπως προείπαμε μας κατευθύνει στη θεραπευτική επιλογή, το Vigabatrin.       Ποιά είναι η ΠΡΟΓΝΩΣΗ των βρεφικών σπασμών;   Το σύνδρομο West είναι μια καταστροφική επιληπτική εγκεφαλοπάθεια.   Η πρόγνωση των παιδιών αυτών καθορίζεται ουσιαστικά από την υποκείμενη αιτιολογία τους και ακόμα και εάν αντιμετωπίσουμε επιτυχώς τους βρεφικούς σπασμούς η πλειοψηφία των παιδιών αυτών θα καταλήξουν με σοβαρά μόνιμα νευρολογικά προβλήματα, όπως άλλου είδους φαρμακοανθεκτικά επιληπτικά επεισόδια και σοβαρές νευροαναπτυξιακές διαταραχές όπως ο αυτισμός.   Οι κρυπτογενείς και ειδικά οι ιδιοπαθείς βρεφικοί σπασμοί φαίνεται να έχουν γενικά πολύ καλύτερη πρόγνωση συγκριτικά με τους συμπτωματικούς βρεφικούς σπασμούς.     Γιατί είναι σημαντικό να διαγνώσουμε και να θεραπεύσουμε τους βρεφικούς σπασμούς;   Όπως διαφάνηκε μέσα από πρόσφατες μελέτες (UKISS), η έγκαιρη διάγνωση που είχε σαν αποτέλεσμα έγκαιρη έναρξη θεραπείας και ο ταχύτερος χρόνος ανταπόκρισης στη θεραπεία  μπορoύν να διαφοροποιήσουν θετικά την πρόγνωση για την νευροαναπτυξιακή εξέλιξη, ειδικά των παιδιών με κρυπτογενείς και ιδιοπαθείς βρεφικούς σπασμούς.   Τί θεωρούμε επιτυχή θεραπεία;   Επιτυχής θεραπεία στο σύνδρομο West θεωρούμε την 100% εξάλειψη κλινικά των βρεφικών σπασμών και 100% εξάλειψη της Υψαρρυθμίας στο ΗΕΓ.   Ποιά είναι η καταλληλότερη θεραπεία για τους βρεφικούς σπασμούς;   Η καλύτερη θεραπεία για τους βρεφικούς σπασμούς είναι πρωτίστως η έγκαιρη έναρξη της αγωγής και ακολούθως η κατάλληλη θεραπευτική επιλογή για το συγκεκριμένο παιδί.   Συνήθως όταν ξεκινάμε να αντιμετωπίσουμε τους βρεφικούς σπασμούς σκεφτόμαστε μεταξύ 3 εναλλακτικών φαρμακευτικών επιλογών. Τα δύο απο αυτά αφορούν ορμονική θεραπεία. Η 1η αγωγή είναι από του στόματος στεροειδή και η 2η ενέσιμη ενδομυική αγωγή με αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη (ACTH).  Η 3η είναι το Vigabatrin, η οποία αποτελεί τη μόνη συμβατική αντισπασμασμωδική αγωγή που φαίνεται να έχει αποδεδειγμένα επαρκή δραστικότητα στους βρεφικούς σπασμούς.   Αυτές είναι οι 3 θεραπείες που γνωρίζουμε οτι μπορούν να είναι πιο αποτελεσματικές. Απο αυτές τις 3 για τις 2 έχουμε περισσότερες αποδείξεις και αυτές είναι η ενέσιμη αγωγή με αδρενοκορτικοτροπίνη και το Vigabatrin.Για την από στόματος αγωγή με στεροειδή  εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη συζήτηση για την αποτελεσματικότητα, τη δοσολογία, το σκεύασμα και το σχήμα που πρέπει να χορηγηθεί.       Εναλλακτικές Θεραπείες – Κετογόνος Δίαιτα   Μια εναλλακτική μορφή θεραπείας γνωστή από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η Κετογόνος Δίαιτα, τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί ιδιαίτερα σαν μια αρκετά αποτελεσματική θεραπεία στην επιληψία.   Όπως φαίνεται από μελέτες όπως αυτές των Kossoff και συνεργατών από το John Hopkins, (που αποτελεί κέντρο αναφοράς για την κετογόνο δίαιτα),  η Κετογόνος Δίαιτα μπορεί να έχει ένα σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στη θεραπεία των βρεφικών σπασμών, εαν οι αρχικές θεραπείες αποτύχουν, καθώς από τα δεδομένα που υπάρχουν φαίνεται να είναι αποτελεσματικότερη συγκριτικά με πιο συμβατικές θεραπείες.   Εναλλακτικές Θεραπείες – Πυριδοξίνη (B6)   Μια άλλη εναλλακτική θεραπεία είναι η Πυριδοξίνη, η οποία σε κάποιες χώρες και ειδικά στην Ιαπωνία, το θεραπευτικό πρωτόκολλο για τους βρεφικούς σπασμούς έχει σαν 1η θεραπεία τη χορήγηση μεγάλων δόσεων βιταμίνης Β6 (πυριδοξίνης) και μόνο εαν αποτύχει αυτή  προχωρούν στην ACTH.   Εναλλακτικές Θεραπείες – Χειρουργική της επιληψίας.   Σε περίπτωση αποτυχίας των συντηρητικών μέτρων και σε κατάλληλους ασθενείς η χειρουργική της επιληψίας μπορεί να αποτελέσει μια πολλή σημαντική επιλογή.   Στην περίπτωση συμπτωματικών φαρμακοανθεκτικών σπασμών με εντοπισμένες εγκεφαλικές βλάβες η χειρουργική της επιληψίας μπορεί να παίξει ένα πολύ σημαντικό θεραπευτικό ρόλο.   Οι ιδανικοί ασθενείς για χειρουργική θεραπεία είναι παιδιά με φαρμακοανθεκτικούς βρεφικούς σπασμούς, και μονήρη ετερόπλευρη εστιακή βλάβη στον απεικονιστικό έλεγχο(MRI) ή εστιακή περιοχή με υπομεταβολισμό στο FDG PET scan που δεν προσβάλλει την κινητική έλικα ή τον οπτικό φλοιό.   Επίλογος   Η ΕΓΚΑΙΡΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΒΡΕΦΙΚΩΝ  ΣΠΑΣΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΩΣ  Η ΕΓΚΑΙΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΒΡΕΦΙΚΟΥΣ ΣΠΑΣΜΟΥΣ.     Ιωάννου Χρ. Ιωάννης                                                                                                                        Παιδονευρολόγος ...

Επεισόδια Κρατήματος Αναπνοής

Τί είναι τα Επεισόδια Κρατήματος Αναπνοής? Επεισόδια κρατήματος αναπνοής είναι συχνά σε νεαρά παιδιά. Αναφέρεται πως 1 στα 20 παιδιά ηλικίας 1-5 ετών μπορεί να βιώσουν τουλάχιστον ένα επεισόδιο κάποια στιγμή.Ένα τέτοιο επεισόδιο μπορεί να είναι δραματικό και να προκαλεί φόβο στους γονείς και το περιβάλλον του παιδιού.Τα επεισόδια συνήθως  συμβαίνουν σε ένα ξέσπασμα θυμού του παιδιού, μετά από ξάφνιασμα ή μετά από ένα ήπιο ατύχημα όπως μια πτώση   Τί συμβαίνει κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου κρατήματος αναπνοής? Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου το παιδί κλαίει ή πάει να κλάψει και απλά κρατά την αναπνοή του. Στη συνέχεια μπορεί να χαλαρώσει, να είναι χλωμό ή κυανό γύρω από τα χείλη και να χάσει τις αισθήσεις του. Κάποιες φορές μπορεί να κάνει επαναλαμβανόμενες κινήσεις με τα άκρα του. Τ α επεισόδια κρατήματος αναπνοής ποικίλουν ως προς τη σοβαρότητα της κλινικής εικόνας και τη συχνότητα εμφάνισης.   Ποιά είναι η αιτία? Η αιτία των κρίσεων κατακράτησης αναπνοής δεν είναι γνωστή. Στο 1/3 των περιπτώσεων  υπάρχει θετικό οικογενειακό ιστορικό. Κάποια παιδιά έχουν σιδηροπενική αναιμία.   Τί πρέπει να κάνουμε κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου? Είναι σημαντικό να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας. Ξαπλώνουμε το παιδί στο πλάι, παρατηρούμε και προστατεύουμε από τραυματισμούς. Δεν χτυπάμε ή κουνάμε το παιδί, δεν βάζουμε αντικείμενα στο στόμα του, δεν του πετάμε νερό. Ένα τέτοιο επεισόδιο συνήθως υποχωρεί σε 30-60 δευτερόλεπτα  και το παιδί μπορεί να αναπνεύσει ή να κλάψει.   Χρειάζεται θεραπεία? Ποιά είναι η πρόγνωση? Συζητήστε αρχικά το πρόβλημα με τον παιδίατρό σας. Αυτός θα αποφασίσει αν πρέπει να γίνει κάποιος έλεγχος ή παραπομπή για το παιδί.Τα παιδιά που κάνουν τέτοια επεισόδια συνήθως είναι υγιή και δεν χρειάζονται άλλη διερεύνηση ή θεραπεία. Σε περίπτωση συνύπαρξης αναιμίας,η διόρθωσή της βελτιώνει τα επεισόδια. Στα περισσότερα παιδιά τα επεισόδια υποχωρούν  μέχρι την ηλικία των 5-6 ετών.   Πότε πρέπει να ανησυχήσω? Αν ένα επεισόδιο είναι παρατεταμένο, Αν το παιδί είναι μικρό π.χ < 6 μηνών ή μεγάλο > 18 μηνών  όταν παθαίνει το πρώτο επεισόδιο Αν το παιδί αργεί να ξυπνήσει από επεισόδιο, παραμένει συγχυσμένο και αποπροσανατολοσμένο για αρκετή ώρα Αν ένα επεισόδιο είναι απρόκλητο       Προετοιμάστηκε από: Δρ.Μαρίνα Γαβαθά ...